Kατοίκησα το βράδυ μου

στο φως των αστεριών

τάχα το έντυσα λευκό

με νυφικό από χιόνι.

Την πούλια πήρα για φιλί

ζωγράφισα τα χείλη

μ' ένα πινέλο όνειρα

του φεγγαριού δραπέτες.

Η φυλακή του σκοταδιού

ατέρμονη ιδέα

πως το κλειδί βυθίστηκε

στα λάθη της ψυχής μου.

Στις ανισόρροπες γραμμές

ακολουθώ τη δίψα

του ίσως της σιωπής...

Κατοίκησα το πάθος μου

στον οίκο της καρδιάς μου.

Μα δες...

Εκείνο με γελά!!!

Στου έρωτα τη δούλεψη.

Αλίμονο, πως κλειδωμένη βρέθηκα από μέσα;

Με της ψυχής μου την αντοχή

το κλειδί ψηλαφίζω στου σκοταδιού τη δίνη,

το μέσα μου ν' ανοίξω.

Κλειδοκράτορας παρέμεινα,

στην πόρτα της ανάγκης

με μια αρμαθιά κλειδιά απομεινάρια μιας περασμένης φτώχιας.

Κόρη του Άγιου Πέτρου είμαι

που θύρες νεκρών αισθημάτων ανοίγω.

Χαμόγελο φορώ,

τον σιδερά πατέρα μου να γλυκάνω

που σαν ξεπρόβαλα στο φως

σκάλα μαντεμένια το δάκρυ του πότισε.

Τούτα τα κλειδιά,

όνειρα ξεκλείδωτα, παγωμένα στην άκρη των δαχτύλων μου.

Τούτος ο ήχος της αναζήτησης,

στριγκλιές παρελθόντος, σκουριασμένες.

Τους ίσκιους μιας παγωμένης αγκαλιάς θυμήθηκα.

Το βωμό της νοσηρής σιωπής μου, που έστησε ο χρόνος στη μνήμη μου.

Περπάτησα αθόρυβη, σε εικόνες αόρατες,

λες και τα χρώματα την νιότη μου φοβήθηκαν.

Τα χάρτινα παρτέρια των ονείρων μου,

μια μάζα έγιναν στη πρώτη βροχή των δακρύων μου.

Στη λήθη των αναμνήσεων κατοίκησα τη μοναξιά.

Τις ενοχές μου, σε σεντόνια ραστώνης τις κοίμισα.

Δέκα σημάδια χαράκωσαν το άλλοθί μου

Δέκα ουλές που αντοχές πονούσαν.

Στη βόλτα των χαμένων μου δρόμων τα χνάρια μου κουράστηκαν.

Μάτωσε η θλίψη, στους κύκλους της ανοχής μου.

Κατάματα με κοίταξε με ύφος αποστροφής.

Φεύγω, μου είπε, βαρέθηκα τη μυρωδιά του θανάτου

και σαν αστέρι γερασμένο χάθηκε στο σκοτάδι.

Παράθυρο άνοιξα στη ζωή και περιστέρι ολόλευκο

το φως στα μάτια του κρατούσε.

Χιτώνα άνοιξης φορώ και ελευθερία γεύομαι.

Κλωνάρι αμυγδαλιάς οι αναμνήσεις μου τώρα πια...

Το βάδισμα του χρόνου,

οσμές αγάπης

από αγγέλων σάλπιγγες

από Θεού αγκάλη.

Καλή χρονιά

στο δρόμο

της ζωής!

Για κάθε δρόμο που περπάτησα για σένα

Σε ένα όνειρο θα βρίσκομαι αγκαλιά

Την κάθε νύχτα που διψάει το φιλί μου

Από χυμούς του έρωτα η σταλιά

Που θα ευφραίνει την αξέχαστη στιγμή μου.

Και σαν το φως ζηλέψει ο αυγερινός

Και το σκοτάδι ταξιδέψει σ' άλλα μέρη

Ψυχής ιδρώτα θα κουρνιάσει ο ουρανός

Στης φαντασίας το απόμερο λημέρι.

Σε ένα πάθος θα αφήσω το σημάδι μου

Σαν το κορμί που αόρατο στοχεύει

Τον έρωτα να πλέξει στο υφάδι μου

Μια φορεσιά που δάκρυα γητεύει.

Το άτι του έρωτα μάτια δεμένα έχει.

Πόση ελευθερία κρύβει η χαίτη του;

Στη μέση του δάσους κάθομαι

το άρωμά μου να αισθανθεί.

Την ψυχή μου γυμνή αφήνω

ο καβαλάρης της ζωής

να με παρασύρει.

Την ανάσα μου συνοδεύει μια νότα

στου φλάουτου τον ήχο.

Άγγελος γίνομαι

και ευφραίνομαι τα όνειρά σου.

Έρχομαι απόψε

στων ματιών σου την άκρη

και φιλώ το δάκρυ σου.

Έλα, κάνε μου χώρο

δίπλα σου

την πνοή μου να ακουμπήσω.

Το βράδυ αυτό,

που τα άστρα μικρές

χαρές δονούν,

τη μοναξιά μη την ασπάζεσαι.

Στο επουράνιο δώρο

της ψυχής μου, αφέσου

και αφουγκράσου

τους χτύπους μου.

Η καρδιά μου συνοδεύει

την ανάσα σου.

Τον έρωτά μας ανυψώνω,

το πάθος μας να κυριέψουμε.

"Δάνεισέ μου τη ζωή σου..."

Αυτό μου ζήτησες ένα βράδυ παγωμένο,

στης βροχής την αγκαλιά,

στα δάκρυα της νύχτας.

Αναριγώ σαν θυμάμαι εκείνα

τα φώτα της στιγμής.

Έλαμψαν τα μάτια σου τόσο πολύ,

που ακόμα και οι αστραπές

φοβήθηκαν.

Κούρνιασαν στην ψυχή μου,

δυο φλόγες χωρίς δρόμο.

Την ήχο της βροντής κατάπια,

τους λυγμούς μου να εξαφανίσω.

Χαλάζι έγιναν τα δάκρυά μου,

ματώνοντας τα χέρια σου.

Πετράδι ακατέργαστο,

από σμίλη πόνου.

Έκλεψες τη ζωή μου

και άδειο κουφάρι τώρα,

σε άνυδρα μονοπάτια

το ληστή μου αναζητώ!

Μα δεν τον βρίσκω...

Συμμετέχουν:

Αερικό
Θοδωρής Δημακόπουλος
Νίκος Διακογιάννης
Αναστασία Ξηρομερίτη
Αντρέας Καρακόκκινος
Μαρία Κουτσάκη
Πενθεσίλεια
Ελένη Μαυρογονάτου
Κλειώ Νικολάου
Μαρία Νικολάου
Γωγώ Πακτίτη
Νίκος Περάκης
Γιώργος Πρίμπας
Μαρία Ροδοπούλου
Μαλίνα Τζαχρήστου
Τάκης Τσαντήλας
Βάγγη Χατζησταματή.

Περιεχόμενα: επιλογή ποιημάτων και κειμένων

από κάθε έναν από τους ανωτέρω συμμετέχοντες συγγραφείς.

Επίσημη Παρουσίαση:

Την 1 Φεβρουαρίου 2008 και ώρα 08:00 μ.μ,

από τους γνωστούς ποιητές

κ. Πολύζο Βασίλη και κ. Δανιήλ Νίκο, με ελεύθερη είσοδο,

σε κατάλληλο χώρο - ο οποίος έχει ήδη κλειστεί -

στο κέντρο της Αθήνας. θα ακολουθήσει εν καιρώ

συμπληρωματικό μήνυμα με περισσότερες λεπτομέρειες.

Βιβλιοπωλεία (στα οποία ήδη διατίθεται): (ο κατάλογος θα ενημερώνεται κάθε ημέρα)
Αθήνα [Πολιτεία, Solaris, The Cube (Εμμ. Μπενάκη)]
Θεσ/νίκη [Πρωτοπορεία, Μπαρμουνάκη]

Τούτη την ώρα,

που στα χέρια μου αργοπεθαίνει η σιωπή,

Τούτη τη στιγμή,

που στροφές φονικές ο ήχος παίρνει στη ψυχή μου,

στου φόβου την άκρια αιωρούμαι.

Δρεπάνι γίνεται η μνήμη

που θύμισες θερίζει.

Ένα χωράφι στάχυα ματωμένα

σαλεύουν στο μυαλό μου.

Οχιές , αγάπη μου, τα ώριμα σπαρτά σου.

Γίνηκε κίτρινο το αίμα

από του φόβου τις καρακάξες.

Ασπρόμαυρα πουλιά που πίνουν ανάγκες.

Όρνια μεθυσμένα χορεύουν στη πλάτη μου κλακέτες.

Μα το δάκρυ μου μια θάλασσα ωχρή.

Αλίμονο, άνεμος πωλητής για άνεμο το παζαρεύει.

ΘΑΝΑΤΟΣ Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΣΟΥ...

" Δεν ξέρω για ποια παράσταση απόψε μου μιλάς
Ποτέ στο θέατρο δεν έτυχε να παίξω
Αλλά σίγουρα ο μόνος ρόλος που
Θα μου ταίριαζε θα ήταν αυτός του γελωτοποιού

Με τα κουδούνια μου εσάς θα διασκέδαζα
Θα προσπαθούσα κάτω από τα λόγια σας να κρυφτώ
Και για εφε τα δάκρυα μου κόκκινα θα έβαφα

Δεν ξέρω από παρασκήνια ούτε από κουδούνια
Που διακόπτουν την ζωή ανάμεσα σε δραματικά μονόπρακτα
Δεν πήγα ποτέ μου στο σχολειό των αστεριών
Για γάλα μου ήπια το μίσος αυτού του κόσμου

με ανέθρεψε ο φόβος του παλκοσενικού σας
και χόρτασα με τον ψεύτικο φόβο ανάμεσα στις σκηνές σας
για ποια κόλαση απ' όλες μου μιλάς?
Την μόνη που γνωρίζω είναι αυτή που φωλιάζει στην ψυχή μου

Και δεν υπάρχει πια πόνος
Πόνος σημαίνει να ζεις
Σκιά που σέρνομαι στα σκοτάδια αυτού του κόσμου

Γελωτοποιός χωρίς σκηνή εμπρός στα πόδια σας
Το βράδυ θα γονατίσω
Και συγνώμη θα ζητήσω
Που ακόμα υπάρχω έστω και χωρίς να ζω...
Που ακόμα τραβώ τελείες ανάμεσα σε τεθλασμένες γραμμές..."

- ---- ---Μαρία Ροδοπούλου---

Το όνειρό μου απόψε, παράσταση έστησε.

Πρωταγωνίστρια με έβαλε σ' ένα έργο άτιτλο.

Δεν ξέρω να παίζω!

Το εαυτό μου μόνο ξέρω να πουλώ!

Δόθηκα στης ψυχής μου την ηρωίδα.

Στη δίνη των στιγμών, τα χέρια μου τρέμουν.

Ιδρώτας κυλά στο πρόσωπό μου,

την αγωνία μου να πνίξει.

Μου φόρεσαν κόκκινο κραγιόν στα χείλη,

μα δεν μου πάει.

Τούτο το αίμα, γεύση αρμυρή έχει.

Πένθος φορά η καρδιά μου σα γελώ.

Βιάζει την τρέλα μου αυτός ο σκηνοθέτης!

Στο χορό της αλήθειας πόσο ανίδεος είναι!

Στην υποκρισία όμως, μαέστρος!

Να φύγω πρέπει από σφετεριστές γέλιου.

Στο βάθος του σκοταδιού να χαθώ.

Πόσο αγνό είναι το βράδυ,

σαν ξυπόλητη τριγυρνώ στα βρεγμένα σημάδια του!

Στη σκέψη μου την κονκάρδα

της μοναξιάς μου καρφιτσώνω,

με τούτες τις λέξεις

« η καλύτερη μέρα, είναι η νύχτα»

---Γωγώ Πακτίτη---

Στο όνειρο!

Στο σκοτεινό δώμα

που στεγάζει κρεβάτι

με χιόνι σκεπασμένο.

Θέλω να περπατήσω

σε δρόμους χωρίς όνομα

και το δικό σου να τους δώσω.

Η φωνή σου!

Πόσο μακριά με παρασύρει

το τραγούδι της υποκρισίας!

Έπλεξα τον ήχο της

στου μπράτσου μου τη δύναμη.

Στάθηκα σ' ένα παράθυρο

τα ξύλινα ερείπια

ν' αφουγκραστώ.

Ένα φιλί δεν στοιχίζει τίποτα σε κανένα,

όμως δημιουργεί σίγουρα

συναισθηματική φόρτιση σε όλους.

Μια στιγμούλα είναι η ζωή του

κι όμως η ανάμνησή του διαρκεί,

πολλές φορές αιώνια...

Δεν υπάρχει κανένας τόσο πλούσιος,

που να μπορεί να κάνει χωρίς αυτό,

ούτε κανένας τόσο φτωχός, όσο αυτός που το στερείται...

Δημιουργεί χαρά κι ευτυχία στο άτομο,

στην οικογένεια, στην καθημερινή εργασία...

Είναι μια ανάπαυση,

είναι το κλειδί για τους κουρασμένους,

ένα ηλιόφωτο για τους θλιμμένους,

το καλύτερο που έχει χαρίσει η φύση

για την απορρόφηση των κραδασμών

που προέρχονται από τις στενοχώριες, τις λύπες,

αλλά κι από τις ακραίες χαρές της ζωής...

Και όμως, δεν μπορείς, με αφοπλιστική ειλικρίνεια πιστεύω,

να το αγοράσεις, ως μη εις χρήματα αποτιμητό,

ούτε να το ζητιανέψεις,

ούτε να το δανειστείς ή να το κλέψεις,

διότι, παίρνοντάς το, τυχόν,

κατ' αυτόν τον αφύσικο, τον ανορθόδοξο τρόπο,

δεν οφελεί σε τίποτα,

αξίζει μόνο εάν σου το χαρίσουν τρυφερά

από ανιδιοτέλεια και αγάπη...

Αν βρεθεί κάποιος που,

κουρασμένος και απογοητευμένος από τη ζωή,

δεν σου χαρίσει ένα φιλί,

θα πρέπει να έχεις την καλοσύνη και το θάρρος

να του δώσεις εσύ ένα δικό σου,

αφού κανένας δεν έχει τόσο ανάγκη από ένα φιλί,

όσο αυτός που δεν απόμεινε

ή δεν προσφέρεται πια κανένας

για να του το χαρίσει...